18 Kasım 2011 Cuma

Gözüne perde mi inmiş, kalbi mi taşlaşmış anlamıyorum şimdileri..

   Özlemek meğerse ne kadar berbat bir şeymiş özlememen gerektiğinde.. 
   Kalbim bedenime inat öylesine istiyor ki O'nu.. 
   Kendimi her dizginlemeye çalıştığımda bir parça daha düşüyor sanki aklıma..
   Sanki, buz gibi bir havada kanımda dolanan bir sıcaklık hissedip ürpermek gibi..
   Üşüyorum onsuz şimdi..


   Gözleri diyorum Tanrım gözleri.. 
   Bir zamanlar bana öyle farklı, öyle gerçek bakıyorlardı ki..

3 yorum:

  1. Yazdıklarından sanki o anlattığın mutlulukların kaybolduğu anlamı çıkıyor. Mutlu olmak kolay bir şey değil bulduğunda kaybetmemeye çalışmak en iyisi. Aman diyim...

    YanıtlaSil
  2. Bir de yazılar çok küçük ya okumak için ekranın içine giriyorum. Bir ayar çekiver istersen. :))

    YanıtlaSil
  3. mutluluklar hep kaybolmaz mı? ya da şöyle söyleyeyim hep acı bir sonu olmaz mı? bu da onlardan biriydi işte.. yazı boyutuna dikkat edeceğim ama alışkanlıklarımdan vazgeçmem zordur olmadı sen sayfa ayarlarından yakınlaştırırsın.. :)

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..