21 Ekim 2012 Pazar



  yalnızlığı iliklerimde hissettiğim bir an.. ama bu seferki biraz farklı.. yaklaşık yedi yıldır hissettim duygular yok.. alıştığım, kendimi normal zamandan daha iyi hissettiğim, her şey hakkında düşünme fırsatı bulduğum o yalnızlığımla alakası yoktu bu seferkinin.. 

   insanlardan fazlaca uzaklaştığımı fark etmiştim o sıra.. karşımdakiler de dile getiriyordu bunu, ben de farkına varıyordum.. sonra nasıl oldu bilmiyorum tekrar karıştım insanlar arasına.. sevdim, sevildim belki de bir şekilde orada, yanlarında olmak zorunda hissettim.. her şey o kadar yoğunlaşmaya başlamıştı ki yalnız kalmaya vaktim olmadı.. her tarafımda birileri vardı; bir şeyler isteyen, bir şeyler bekleyen.. her işe koşturur ama hiç birine yetişemez buldum kendimi.. özledim zaman zaman o eski yalnızlığımı.. 

   ve sanırım sonra yine kaçmaya başladım insanlardan.. kendimi yalnız bırakmaya çalıştım.. ve başardım da ..  ama beklemediğim bir durumla karşı karşıya kaldım.. şuan ne yapacağını bilemez bir ruh hali içindeyim.. o eski, sessiz ve huzurlu hissettiğim an yok şuan.. aksine huzursuzum fazlasıyla.. vakit geçmiyor bir türlü, beklemediğim büyük tepkiler veriyorum hiç vermeyeceğim kişilere.. bana ne oluyor şu sıralar bilmiyorum..

3 yorum:

  1. Bir şey olduğu yok, büyüyorsun sadece. Yaşının büyümesiyle alakası yok bunun duyguların büyüyor. Hayat anlamsızmış gibi gelmeye başlıyor. Zamanla geçer mi bilmiyorum...

    YanıtlaSil
  2. ZAMAN İAÇMIŞ DERLER
    YALAN YADA DEĞİL
    AVUNTU İŞTE
    GEÇMİŞ OLSUN

    YanıtlaSil
  3. BEN DE FARKINA VARIYORUM GERÇEKTEN ZAMAN ZAMAN.. DUYGUSAL ANLAMDA GENİŞLEDİKÇE İNSAN ESKİDEN KOPUYOR.. AŞKLAR, NEFRETLER HATTA YALNIZLIK BİLE FARKLI GELİYOR..
    TEŞEKKÜRLER.. :)

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..