8 Kasım 2012 Perşembe

her kalp kırıldığında bir yerlerde yolculuk başlar mavi renkten siyahlığa



  insanın öfkesini kontrol edememesi kötü şey.. normalden daha sert tepkiler vermesi özellikle de sevdiği insana.. içimde bir ağırlık.. içimdeki bu karanlık his olduğundan mı bu öfkem yoksa öfkemden dolayı mı bu kadar karamsarlaşıyorum bunun ayrımını yapamıyorum..

   kafamda bir şeyler dolanıyor bir kaç gündür.. dile getiremiyorum, aklımdan da atamıyorum.. hayal kurmak değil de bir şeyleri canlandırmak daha çok.. yaşadığım olayların devamını zihnimde canlandırmak, kurgulamak gibi.. görüntüler o kadar gerçekçi ki bazen acaba mı diyorum.. acaba gerçek miydi yoksa kurgu mu..? ve genelde istemediğim, düşünmekten kaçtığım olaylar üzerinde yoğunlaşıyor zihnim bana inat.. paranoyaklık böyle bir şey mi diye düşünmüyor değilim zaman zaman.. içimdeki karamsarlığın sebebi bundan mı kaynaklanıyor bilmiyorum.. suçlu hissediyorum kendimi gereğinden fazla, hak edilmeyen büyük tepkiler verdiğim için..  olması gerektiğinden fazla şişmiş bir balon gibi, içimdekiler öylesine bir basınç oluşturuyor ki ufacık bir toplu iğneye patlıyorum..

   genelde karamsarlığımda yazdığımın farkındayım.. ama içimdekileri dışa vurma ve rahatlama biçimi benimkisi.. o anlarda elim gidiyor yeni bir sayfaya.. popülarite ya da edebi bir amaç değil.. bunu niye yazdım şimdi onu da bilmiyorum, fazla karamsar biri olduğum düşüncesinden mi..? emin değilim..

   bu sıra bir sürü şey rayından çıkmış sanki üzerime geliyor.. güçlü bir insanım ama zaman zaman altında eziliyorum.. doğrulmaya çalışıyor tek tek düzeltmeye çabalıyorum, hiç olmazsa bir yerden başlıyorum.. hepsini bir anda onarmaya çalıştığında daha çok yıpratıyor insan kendini, öğrendim bunu.. acele etmiyorum bu kez.. başta her şey daha kötü gibi oluyor, pes etmiyorum.. sanki bir şeyler düzeliyor gibi derken yenileri ekleniyor.. galiba şu sıra fazla düşünüyorum.. 

   fotoğraf stüdyosunu bıraktım fazla boş vaktim var bu aralar.. yapacak bir şey bulamıyorum.. yine alkolün dibine vurmaya başladım gibi şimdiden, bunu istemiyorum.. bazen ders çalışmaya falan veriyorum kendimi moralimin bozuk olduğu anlarda gerçi oldukça kısa sürüyor.. hocalara daha doğrusu insanlara katlanamıyorum.. 

   yeni bir uğraş bulmalı düşünmemek için, ya da belki de bir iş.. 
   uyusam geçer mi ki..?
   özür dilerim tanrım, 
   özür dilerim sevgilim.. 

2 yorum:

  1. Dark; bazen insanın üstüne gelir tüm dünya, daralır bunalır kul.
    Böyle zamanlarda seni yaratan ve gözeten bir yaratıcının varlığını düşün.
    İçin rahatlayacaktır.
    Hatta bol bol tabiat yolunda dolan. Özellikle ağaçlık ve Deniz kenarları sıkıntını bir nebze alır.
    Yazmak gerçekten iyi bir rehabilitasyon yoludur. Sakın bırakma..
    Bu arada hikayeme gösterdiğin ilgi için çok teşekkür ederim. Sizlerin takip etmesi ve yorumlaması benim için çok değerli ve önemli.

    YanıtlaSil
  2. doğa ve güzel olan bir çok şey rahatlatıyor insanı evet ama sanırım nadir olan bu zamanlarımı yoğun yaşamak hoşuma gidiyor içerisinde acı da olsa.. Dua biraz uzak kaldığım bir durum.. teşekkür ederim yorumun için, yazılarını okumak büyük keyif..

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..