23 Aralık 2012 Pazar

  hormonlarımız mı bizi bu derece göklere çıkaran yahut yerlerde süründüren bilmiyorum ya da duygular diye genelleyebilir miyiz bu durumu..? şuan uçmam için bir kanatlarım eksik fiziksel olarak.. normalde hiç ilgim olmayan aşk şarkıları söyleyebilecek durumdayım.. 

   bazen de aksine öyle anlarımız oluyor ki nefes almakta zorlanıyoruz.. çok iyi hatırlıyorum sırf bir kadın yüzünden kalbimin üzerinde bir şeylerin sıkıştığını, nefes alamadığımı.. ve sonrasında öyle bir durumla da karşılaştığımı biliyorum ki o kadının aklımın yakınlarından bile geçemediği, zamanın durduğu.. zaman durmaz diyeceksiniz belki biliyorum.. ancak zaman, bazen bazı insanlar için durur veya şöyle söyleyeyim aksa da bir anlamı olmaz.. çünkü çoktan kitlenip kalmıştır o geçmişte bir yerlerde.. her şey geçiyor ama ZAMAN gerçekten farklı bir kavram.. o an, yoğun bir acı/öfke verse bile aşklar da geçip gidiyor, arkadaşlıklar da silinip bitiyor, ölümler de alışılıp unutuluyor..

   hani elimizi keseriz ve yoğun bir zonklama hissederiz ya o an sanki bir süre kalbimiz orada atıyor gibi hissederiz fakat bir kaç gün sonra geçer acısı.. onun gibi aslında her yaşantımız, anımız.. sıcakken canımız yanıyor, içimiz kanıyor.. ama çok derin dahi olsa bir şekilde kapanıyor yaramız.. geçmez geliyor o an, hiç unutulmaz geliyor ama yıllar sonra en fazla ufak bir çizgi olarak kalıyor izi.. 

   her zaman söylüyoum bunu; çoğu kez kendi duygu selimize kapılıp sürüklendiğimiz için daha fazla acı çekiyoruz.. kendinize daha fazla acı çektirmeyin desem bile işe yaramayacağını biliyor o yüzden susuyorum..


     
 ( bu şarkı da dilime nereden takıldı bilmiyorum.. )

1 yorum:

  1. İyi ki kendimize acı çektiriyoruz. Başkalarına acı çektirmenin vebalinin altından kalkamazdık.

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..