17 Nisan 2013 Çarşamba


"sanki sonsuza dek bu dünyada yaşayacakmışız, hiç yaşlanmayacakmışız gibi, ama bunun böle olmadığını bile bile hala niye bir birimizi kırıyoruz..? hayat çok hızlı akıp biterken neden sadece mutlu bir hayat sürmüyoruz..?" dedi çocuk.. 


 "insanlar şuanki hayatı kendilerininmiş gibi sahipleniyor çünkü, düşünmüyor, durmadan istiyor" dedim..  sevilmek istiyoruz, evimiz olsun istiyoruz , işimiz olsun istiyoruz, sevdiğimiz yanımızda olsun istiyoruz.. vs o kadar bencilce davranıyoruz ki.. ve sözde hep küçük şeyler istiyoruz.. sürekli bunu dile getiriyoruz.. "çok mu şey istiyorum, bu küçücük şeyi bana fazla görme.. vs" ... davranışlarımız bir başkasınınkini kısıtlamaya başladığında birbirimizi kırmaya ve çevremize zarar vermeye başlıyoruz.. doyumsuzuz çünkü bu yüzden, yetinmeyi bilmediğimizden mutlu olamıyoruz.. çıkarlarımız doğrultusunda insanlarla muhattap olduğumuz için, kendimize samimiyetten uzak sahte dünyalar kurduğumuz için mutlu olamıyoruz.. bir gün bu kurmacamız başımıza yıkıldığı için bu kadar isyan ediyor.. ve avazımızın çıktığı kadar kendimize bir suçlu arıyoruz.. 


ve sustu çocuk.. sen beni niye buralara sürükledin ki çocuk.. uykumu kaçıranlar yeterince azmış gibi.. büyüyorsun çocuk, her şeyden önemlisi düşünüyorsun.. düşünmek bir insanı karaktersizlikten kurtaracak kadar iyi.. fakat düşünmeden yaşanacak bir gençliği buruşturup çöpe atacak kadar da korkunç.. yapma çocuk.. kendine çok dikkat et çocuk..

3 yorum:

  1. Bırak düşünsün çocuk. Düşüncelerin mahkum olduğu bu dünyada sayımız azalmasın bari, çoğalma umudum zaten yok.

    YanıtlaSil
  2. Sinirlenmemek, kırmamak, kırılmamak elde deği. Hayatımızda sadece insan bazlı olmayan buna neden olacak o kadar çok faktör var ki.. Kendimizi bunlardan uzak tutmak imkansız.

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..