7 Eylül 2015 Pazartesi

Acı..

   eğer vücudunuzdan bir yara aldıysanız aynı bölgeden ikinci kez yara almak eskisinden daha çok acıtır canınızı.. ölümün de böyle bir şey olduğunu düşünüyorum.. biri öldüğünde yanınızda size destek olan birileri olur mutlaka fakat eğer kayıp vermemiş biriyse sizi anlayabileceğini, içinde hissedebileceğine inanmıyorum.. aksine canından can kopmuş biriyse karşınızdaki konuşmasına gerek dahi yoktur.. gözlerinde görebilirsiniz acıyı, ölümü.. bu acıyı yaşayan insanların bu histen kurtulabildiğini de sanmıyorum her ne kadar zaman geçerse geçsin.. yara benzetmem bu yüzdendir.. ölüm kelimesi bile canının yanmasına yeter.. gözleri dolmuş birini görmek yerle bir eder hiç tanımadığı biri olsa bile..

   ben ne zaman bir ölüm haberi duysam duymamış gibi yapmaya çalışırım o yüzden.. güçlüyüm ben havalarında olduğumdan değil kendimi tekrardan darmadağın görürsem toparlanamamaktan korktuğum için belki de.. ama hepsi o kadar üst üste geliyor ki kendime engel olamıyor düşünmeden edemiyorum..

   küçücük bir çocuğun cansız bedeni sahile vuruyor.. nasıl olur diyorum ne işi olur onun bot üzerinde.. parka gitmek istiyorum demeliydi.. kaydıraktan kaymalı, gülücükler saçmalıydı etrafına.. kanıma dokunuyor.. 

   19-20 yaşlarındaki evlatların tabutlarda değil analarının kucaklarında yatmalıydı kucaklarında evet.. o yaşta bile olsa saçlarını sevmek, kokusunu içine çekmek ister bir anne toprağa vermek değil.. kim, ne dindirecek bu anaların acısını.. hiç bir şey dindiremeyecek biliyorum.. ölene kadar içlerinde hissedecekler her an, her gün, her yıl, her bayram.. tabii acılarını yaşayabilirlerse.. bir de o var, zalimce sarf edilen kelimelere maruz kalmazlarsa, tekmelenmezlerse..

   en çok da neye içim acıyor biliyor musun.. yeni evlenmiş, çocuğu yeni doğmuş şehit aileleri var ya.. o çocukların baba figürünün hayatlarında olmayışına.. kız ya da erkek olsun baba güvendir ya hani hiç bir zaman kavga ettiklerinde arkalarında duracak bir babaları olamayacak, olmayı bırak bu duyguyu bile bilemeyecekler.. bir de durumu anlayamayacak kadar küçük yaştayken annesinin bunu anlatamayacak olmasına.. anlatabilecek kelimeler yok çünkü.. ne uğruna? kim için? vatan? millet?

   hiç sanmıyorum..
   
   duymak istemiyorum evet.. boş yere yitip giden canlara yanıyor içim.. ailelere sarılıp ağlayacak kadar güçlü değilim çünkü.. çünkü kimsenin acısını dindiremeyeceğimi biliyorum.. buna sebep olanlara engel olamayacağımı da biliyorum.. tek yapabildiğim buna sebep olanların fazlasını yaşamadan ölmemeleri için dua etmek.. gerçi bunu da becerebildiğimden emin değilim..



4 yorum:

  1. Yureğimizde bir sızıyla yaşıyoruz bugünlerde. Keyfimiz çok yerindeyse suçluluk hissediyoruz. Çocuklarımıza sarılırken burukluk sarıyor. Neden ? Gözlerini hırs bürümüş bir avuç insanın elinde oyuncak olduğumuzdan.

    Hayatım boyunca başıma ne geldiyse sonunda hayır olduğuna inandım. Ama bundaki hayrı göremiyorum ne kadar uğraşsam da..

    YanıtlaSil
  2. Cenaze gelince şehidin ablası "amca bak belki nefes alıyordur" diyor, "amca bak belki o değildir" diyor.. hayır değil handan.. birileri koltuklarında sefa sürüyorken diğer insanların içi yanıyor..

    YanıtlaSil
  3. gulumsedıgım an oluyor gun ıcınde bıseye .....suclu gıbı hıssedıyorum...
    gulmekten bahsetmıyorum bak..
    gulumsemek bıle agır bugunlerde...

    YanıtlaSil
  4. Gülümsemek bile zor bu günlerde öykü..

    YanıtlaSil

Kim durup düşünmüş, Ne demiş..